۳۱ اوت ۲۰۲۶ - بر اساس نتایج کارآزمایی CorCal، که درکنگره انجمن کاردیولوژی اروپا(ESC) در سال ۲۰۲۶ ارائه شد، هیچ تفاوتی در بروز رویدادهای اصلی قلبی-عروقی هنگامی که تصمیم برای شروع درمان با استاتین بر اساس ارزیابی کلسیم شریان کرونر (CAC) اتخاذ میشود، در مقایسه با روش ارزیابی سنتی عوامل خطر، مشاهده نمیشود.
بیماریهای قلبی-عروقی همچنان عامل اصلی ناتوانی و مرگومیر در سراسر جهان هستند. عامل اصلی بار بیماریهای قلبی-عروقی، «بیماری قلبی-عروقی آترواسکلروتیک (ASCVD)» است که شامل بیماری عروق کرونر و سکته ایسکمیک میشود. عوامل خطر کلیدی و قابل اصلاح برای ASCVDعبارتند از: سیگار کشیدن، دیابت، فشار خون بالا و سطح بالای کلسترول.
محقق اصلی کارآزمایی CorCal، دکتر جوزف بی. مولستین، از مرکز پزشکی اینترمانتین در موری در ایالات متحدهُ اظهار داشت: برای تعداد بسیار زیادی از بیماران، اولین علامت ASCVDیک حمله قلبی است. مطالعات نشان داده اند که استاتینها در پیشگیری از ASCVDبسیار مؤثر هستند؛ با این حال، شکاف بزرگی در زمینه ارزیابی ریسک، شروع درمان با استاتین و تداوم آن وجود دارد.»
وی خاطرنشان کرد که برای درصد بالایی از افراد، بهویژه افراد جوانتر که دچار اولین حمله قلبی میشوند، ابزارهای ارزیابی ریسک فعلی نمیتوانستند آنها را در گروه «ریسک بهاندازه کافی بالا» برای دریافت درمان با استاتین، شناسایی کنند.
کارآزمایی CorCal Outcomesدو روش را برای انتخاب بیماران جهت دریافت درمان با استاتین برای پیشگیری از اولین رویداد قلبی-عروقی مقایسه کرد: روش اول «معادلات کوهورت تجمعی (PCE)» که بر اساس عوامل خطر سنتی است؛ و روش دوم «اندازهگیری کلسیم شریان کرونر (CAC)» که ارزیابی میزان پلاکهای عروق کرونر است و با استفاده از سیتیاسکن انجام میشود.
بیماران بدون سابقه ASCVD، دیابت یا درمان قبلی با استاتین که تحت پوشش شبکه درمانی اینترمانتین (در مناطق کانیونز و دزرت)بودند، برای شرکت در این مطالعه دعوت شدند. بیماران واجد شرایط بهصورت تصادفی (۱:۱) در دو گروه تقسیم شدند تا توصیههایی برای شروع استاتین بر اساس امتیاز ریسک PCEیا امتیاز CACدریافت کنند. شرکتکنندگان و پزشکان آنها توصیههای مبتنی بر پروتکل را در مورد شروع یا عدم شروع استاتین بر اساس نتایج دریافت کردند و خودشان تصمیم نهایی را گرفتند. پیامد اولیه، رویدادهای اصلی قلبی-عروقی ( MACEشامل: مرگومیر به هر علتی، سکته قلبی، سکته مغزی و بازسازی عروق شریانی) بود. جمعیت مطالعه شامل ۵،۷۷۲ بیمار با میانگین سنی ۶۴ سال بود که ۵۱ درصد آنها زن بودند.
پس از ۴.۲ سال پیگیری، هیچ تفاوتی در MACEبین گروهها وجود نداشت. MACEدر ۲.۷٪ از بیماران در هر دو گروه رخ داد و معیار «عدم فروتری یا noninferiority» برآورده نشد (نسبت خطر ۰.۹۹؛ فاصله اطمینان ۹۵٪ از ۰.۷۱ تا ۱.۳۸؛ p=0.045برای عدم فروتری).
محققان دریافتند بیمارانی که بهصورت تصادفی در گروه PCEقرار گرفتند، بیش از سه برابر بیشتر از گروه CACتوصیه به شروع استاتین دریافت کردند. با این حال، بیمارانی که بر اساس امتیاز CACتوصیه به مصرف استاتین دریافت کرده بودند، بسیار بیشتر از گروه PCE به داروهای خود پایبند بودند ( ۶۲ ٪ در مقابل ۲۳٪).
دکتر مولستین در پایان گفت: «توانایی مطالعه برای تشخیص تفاوت، به دلیل نرخ کمتر از انتظار رویدادها کاهش یافت و ما نتوانستیم عدم فروتری بین گروهها را اثبات کنیم. با این حال، این مطالعه بینشهای مهمی را برای تولید فرضیههای جدید در مورد کارایی شروع درمان با استاتین و پایبندی به آن، زمانی که تصمیمات بر اساس امتیاز CAC اتخاذ میشوند، ارائه داد. در مجموع، دادههای ما میتواند برای برنامهریزی یک کارآزمایی تصادفیسازیشده دیگر با قدرت آماری مناسب، جهت مقایسه CACبا الگوریتمهای فعلی مبتنی بر عوامل خطر، استفاده شود.»
بهروزرسانی متمرکز ۲۰۲۵ بر روی دستورالعملهای ESC/EASسال ۲۰۱۹ برای مدیریت دیسلیپیدمیها، شامل این توصیه است که وجود آترواسکلروز تحتبالینی که با امتیاز CACبالا نشان داده میشود، در صورت اندازهگیری، باید به عنوان یک تعدیلکنندهٔ خطر در افراد با خطر متوسط یا افرادی که در آستانه تصمیمگیری برای درمان هستند، در نظر گرفته شود.
منبع:
https://www.news-medical.net/news/20260831/CAC-based-statin-initiation-shows-no-difference-in-major-cardiovascular-events.aspx